Kabus Dedikleri…

Güzel bir duman konseri sonrası 03.00 sularında uyumuştum.
Susuzluğun verdiği etki ile bütün “susuzluk” rüyalarını gördüm, uyanamadım.
Kan ter içinde 04.45 civarında uyandım, susuzluktan ölmek üzereydim.
Olay bu ya, evde 1 damla su yok.
Aslında biraz araştırmayla 2-3 yudum su bulabildim.
Yetmedi, su satan bekçimize indim,
Son suyu bilmem kaç numaralı daireye sattığını söyledi.
Çıldırmak üzereydim, yine eve çıktım.
Dolapta soğuk bir armut buldum, yedim. Hatta yemedim yuttum.
Nafile…
Üşenmekle olmuyor, açık dükkan aramaya başladım.
Yaşadağım semte sokayım, bir tane yakında açık market bulamadım.
Yılmadım yürüdüm de yürüdüm.
Sadece yürürken 1lt su kaybettim.
En sonunda fırında su buldum.
Fırında çalışan çocuktan 2 adet 1,5 lt su aldım, ona bu suyu bulmak için neler çektiğimi anlattım.
Boxerla çıktığımdan durumu anlamış, suları teslim etmişti.
Evet şimdi 1,5 lt suların biri bitti, diğerini sanırım içemeyeceğim.
Yatağa yattığımda da sola dönersem karnımdan “glup glup” sesler çıkacak, biliyorum.
Bir daha susuz kalmamak dileğiyle…

( unutma!! yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. yarın su al. )