evet, ben bir endorfin bagimlisiyim.

Koşmak…

Ergenliği atlattığımdan sonra bir kez deneyip tam anlamıyla bayıldığım aktivite. Oysa toyluğuma gelmemiş olsaydı da o zamanlar şimdi bağımlısı olduğum endorfinime kavuşsaydım.

Son 5 gündür akşamüstleri koşmaya başladım. Aslında buraya yazmayı ilk gün düşündüm, sonra dedim yine bırakırsam bir daha bloga uğramaya yüzüm olmaz. Şimdi ise kendime güvenerek yazıyorum, evet ben bir endorfin bağımlısıyım.

İlk gün koşarken daha doğrusu koşmuyorken pistte sadece hızlı yürüyüş yaptım. Pist demişken, bildiğin büyük park işte. Bu büyük parkta ben işe giderken koşan/yürüyen insanları zaten görüyordum. Neyim eksikti? İş çıkışları başlamıştım bende koşmaya.

Biraz önce tam 8 tur attım o parkın çevresinde. Koşan bir elemandan aldığım bilgilere göre parkın çevresi 1.200mt imiş. (1.2km yazınca kısa geliyor, üzülüyorum) Doya doya endorfin tattım, sinir ve stressten kurtuldum. Sadece canım istediği için koşuyorum artık ve koşarken kendi monologlarımda boğuluyorum. Öneririm...

(bilinç akışı tekniğiyle bloga yazı yazmak, part 1)